Historia szmuglowania narkotyków z „czarnego lądu” na stary kontynent ma swe
początki w latach 70-tych, kiedy większość krajów Afryki uzyskało niepodległość, a druga
połowa lat 70-tych i cała dekada 80-tych lat XX wieku, to okres licznych konfliktów
wynikających z okresu zimnej wojny i rywalizacji o wpływy USA i dawnych krajów
kolonialnych z ZSRR i blokiem wschodnim. Oprócz wpływów politycznych, chodziło o dostęp
do bogactw naturalnych oraz sprzedaż broni krajom pogrążonym w konfliktach
wewnętrznych jak i zewnętrznych.
Trzeba zaznaczyć, że skala tego procederu była marginalna, gdyż główne szlaki
bezpośrednio szły z Ameryki łacińskiej lub z kierunku azjatyckiego przez Birmę, Afganistan,
Kambodżę itd.
Dziś szlaki te wiodące z Afryki często pokrywają się z kierunkami napływów uchodźców z
tego kontynentu tj.: 1) Maroko – Hiszpania przez Gibraltar, 2) Algieria, Tunezja i Libia przez
Morze Śródziemne na Maltę. do Czarnogóry, Bośni, Albanii, Kosowa i Serbii stąd do Słowenii,
na Węgry i Austrii 3) Algieria, Tunezja i Libia przez Morze Śródziemne do Włoch, 4) lądowy tj.
bliskowschodni z Turcji do Grecji, Rumuni i Bułgarii itd.
