Powitanie
Na samym wstępie pragnę podziękować organizatorom tej konferencji za umożliwienie mi
uczestnictwa w niej i wygłoszenia referatu. Pragnę również pozdrowić wszystkich zgromadzonych
w niniejszej auli oraz przeprosić, iż nie mogłem być tu z państwem w pierwszym dniu.
Mimo upływu ponad ćwierćwiecza od tragicznych wydarzeń klęski głodu w Etiopii, wciąż
kraj ten w Polsce jak i pozostałych krajach Europy, np. Wielkiej Brytanii kojarzony jest z ubóstwem
i głodem. Choć podróże do tego kraju, filmy dokumentalne i liczne zdjęcia w sieci potrafią ukazać
inną stronę ojczyzny mojej żony, jak np. kolebka kawy, kraj Arki Przymierza, Aksum, Lalibela,
Gonder i Góry Semien.
Czymże Etiopia jest dla mnie? To kraj mojej rodziny, do której wszedłem i stałem się jej
częścią, zaś moje córki to kontynuacja dwóch wielkich tradycji rodzinnych (klanów):
– pierwszy klan obejmuje tereny prowincji Tigray (Geralta, Adwa, Mekele i Adigrat) i obecnej
Erytrei (okręg Hamasyen i Asmara) i wywodzi się ze starożytnego i bitnego ludu Tigre
posługującego się semickim językiem tigrinia, najbardziej zbliżonego do starożytnego i
liturgicznego języka gyyz. Pradziadek mojej teściowej dejazmach Gebre Maryam to jeden z
bohaterów bitwy pod Adwa i bardzo bliski krewny ces. Johanis IV. Z tego samego klanu
rodzinnego wywodził się były premier Etiopii Meles Zenawi (założyciel partii EPRDF i
twórca Federacyjnej Etiopii) oraz należy do niego również prezydent Erytrei Isayas
Afeworki;
– drugi klan to shewa’ńscy Oromo Tulama i Mecha wymieszani i spokrewnieni z
shawa’ńskimi Amharami z okolic Fiche (Debre Libanos) i Menze (Ankober), którzy również
należeli do miejscowej arystokracji cieszącej się tytułami kegnyazmach i dejazmach, a która
czynnie wspierała ces. Menelika II w ponownym podboju dawnych historycznych
południowych prowincji sprzed dżihadu muzułmańskiego i późniejszego najazdu Oromo
(XVI-XVII w.).
Wspólną cechą obu rodów jest przynależność do etiopskiej tradycji judeochrześcijańskiej i
etiopskiej tożsamości narodowej bez podziałów etnicznych, które cechowały komunistyczny reżim,
rządy EPRDF i obecnego premiera Abiy Ahmed’a. Żywią one do siebie wzajemny szacunek a
językiem powszechnie używanym przez nich jest język amharski.
